Hellboy II : The Golden Army

Tür : Aksiyon / Macera / Fantastik

Yönetmen : Guillermo Del Toro

Oyuncular : Ron Perlman(Hellboy), Selma Blair(Liz Sherman), Doug Jones(Abe Sapien / The Chamberlain / The Angel of Death )

Del Toro’nun olağanüstü hayalgücüne şahit olmuş sinemaseverlerin beklediği gün geldi çattı ve “Hellboy 2: Altın Ordu” vizyona girdi. Hellboy’un birinci filmde sergilediği başaraılı performans ile sinemaya ilgi duyanların ilgisini çeken Del Toro, “Pan’ın Labirenti” gibi şahane bir başyapıta imza attıktan sonra, “Hellboy 2: Altın Ordu”ya olan beklentiyide fazlasıyla arttırmış oldu. Ama şunu söyleyebilirim ki, seneryosunu da kendisinin yazdığı Del Toro, başka bir Fantastik kurgu sınavından da başarıyla ayrılmıştır.

İlk defa 1993 de San Diego Comic-Con’da, Mike Mignola’nın elinden çizgi roman olarak görücüye çıkan Hellboy, kısa süre içerisinde hatrı sayılır bir okuyucu kitlesine ulaşmıştı. Bu ilgi doğal olarak bir sinema filmini doğurmuş ve bizi Guillermo Del Toro adında mükemmel bir yetenekle tanıştırmıştı. Del Toro ikinci filmde de yeteneğini hem seneryo hem de yönetmen koltuğunda gösterip, biz sinemaseverlere seyretmekten çok hoşlanacağımız, güzel bir film çıkarmış. Ama şunu söylemek isterim ki, “Pan’ın Labirenti”nden sonra, galiba “Hellboy II”den olan beklentilerimi çok arttırmışım. Ancak filmi seyrederken ayaklarım yere bastı ve Hellboy karakterinin sonuçta başka bir yazar tarafından yaratıldığı ve dünyasının birazcık da olsa sınırlı olduğunu farkettim. Yani bütün ipler Del Toro’nun elinde değildi. Ancak tamamen Del Toro’nun hayalgücünün imzasını taşıyan ve sokaklarımızda görmeye alışık olmadığımız(!) paranormal canlılar, seyirciyi gerçekten heycanlandırıyor. Ayrıca, aksiyon sahnelerinde adrenalinin bir anda hızlıca artması ve hemen sonra hikayenin gelişimi için gerekli olan sakin sahnelerin arasındaki geçiş, yönetmen tarafından gerçekten çok iyi ayarlanmış.

Diğer Hellboy filminden farklı olarak, bu filmde Hellboy’un içindeki büyük karakter karmaşasını çok rahat görebiliyoruz. Bilmeyenler için burda Hellboy’un geçmişi hakkında biraz bilgi vermek yararlı olucak gibi : Hellboy, 2.Dünya Savaşı sırasında ABD askeri birlikleri tarafından bulunan paranormal  bir yaratık. Kendisi şeytanın çocuğu olarak tanımlanıyor ve kaderinde dünyanın sonunu getireceği var. Ama günümüzde yaşayan Hellboy, ABD hükemeti adı adına, kendi gibi paranormal olarak tanımlanan yaratıklardan insanları korumak için çalışıyor. İşte bu karakter karmaşısı bu filmde, Del Toro tarafından açıkça belli edilmiş. Ayrıca, nasıl “Pan’ın Labirenti”nde, Ofelia’nın gözünden İspanya tarihinin önemli bir bölümünü çok başarılı bir şekilde anlatıyorsa Del Toro, bu filmde de insanın içinde bulunan ve asla kapanmayan açgözlülük duygusana değiniyor. Ama filmde bu mesaj kaygısını görmek imkansız. Mesajı alan alıyor yani, film bu konuda kendini kasmıyor. Ayrıca filmin başlarında Hellboy’un çocukluk yıllarına şahit olmamızda, filme gerçekten ayrı bir tat katmış.

Filmin konusu ise şu şekilde; Yukarıda bahsettiğim Hellboy’un çocukluk yıllarında, baba diyerek hitap ettiği kişi Profesör Trevor, içinde elfler ve insanlar arasında geçen savaşın anlatıldığı bir masal anlatır. Masal da insanlara karşı koyamayan elflerin, goblinlere anlaşıp, mükemmel ve karşıkonulamaz bir ordu yaratmasından bahseder : Altın Ordu. Altın ordu vicdansız ve durdurulumazdır. Bir süre sonra Elf Kral’ının yüreğine pişmanlık düşer ve insanlarla ateşkes yaparlar ve Altın Ordu’yu yönetmek için kullanılan tacı 3 parçaya bölüp, bir parçasını insanlara, bir parçasını kendisine ve bir parçasını kızına verir. Bu ateşkesden memnun olmayan Kral’ın oğlu Prens Nauda, halkı ona tekrar ihtiyaç duyuncaya kadar sürgüne gönderilir. Sonunda, Prens Nauda günümüzde ortaya çıkar ve Altın Ordu’ya hükmetmek için tacın 3 parçasını toplamaya çalışır. Ama karşısında büyük bir güç vardır : Hellboy.

Filmde, bana negatif görünen tek bir şey vardı. O da, bazı paranormal yaratıkların, “Pan’ın Labirenti”nden, gözümüzün aşina olduğu tasarımlara sahip olması. Özellikle, The Angel of Death(Ölüm Meleği) karakteri, bana Pan’ı hatırlatmadı değil doğrusu. Tamam Pan’ın Angel of Death gibi kanatları yoktu ama Angel of Death’in sahip olduğu o el hareketleri ve yüz şekli bana Pan’ı hatırlattı. Filmin karakterinlerden bahsetmişken oyunculara değinmek olmaz. İlk filmden beri, Hellboy karakteri için hem Del Toro hem de Mike Mignola’nın favorisi olan Ron Perlman, ilk filmde olduğu gibi başarılı bir performans sergiliyor. Hellboy’un sevgilisi, Liz Shemann rolünü yine Selma Blair oynuyor. Gayet agresif ve sinirli rolüyle seyircinin beğenisini topluyor. Bu filmde Doug Jones için ayrı bir parantez açmak gerekir. Bu filmde 3 ayrı rolde gördüğümüz Doug Jones, paranormal yaratıklar olarak gayet başarılı. Ayrıca The Chamberlain ve The Angel of Death karakterlerinde Doug Jones’un kendi ellerini kulladığını belirtmek isterim. Mike Mignola bunu “The Doug Jones Factor” olarak tanımlıyor.

Sonuç olarak, Del Toro ve Hellboy fanlarının kesinlikle kaçırmaması gereken bir film. Fantastik Kurgu ve çizgiroman severlerinde kaçırmaması gereken bir tat olduğunu düşünüyorum. Yukarıda bahsettiğim, filmin negatif yönü olarak gördüğüm kısmı yüzünden, bir sonraki Del Toro fantastik ürününü gerçekten merakla bekliyorum. Acaba Del Toro kendini tekrar ederek sinema dünyasından silinecek mi, yoksa her filmiyle yeteneklerinin üstüne koyup, kült yönetmenler arasına adını yazdırabilecek mi?

Wall-e

Tür : Animasyon / Komedi / Romantik

Yönetmen : Andrew Stanton

Oyuncular : Ben Brutt(voice), Elissa Knight(voice)

Animasyon film dünyası için üç kere “Pixar!…Pixar!…Pixar!”… Evet Pixar yine yapacağını yaptı ve animasyon sinema dünyasına ve hatta sadece animasyon dünyası değil bütün sinema dünyasına bomba gibi düşen çok şahane bir film yaptı. Evet ısrarla “Pixar” demeye devam edicem çünkü Walt Disney’in, Pixar’ı satın almasını kaldıramamaktayım ama bir yandan Pixar’ın Walt Disney’in kurtarıcısı olduğu için hafiften mutluluk duymaktayım. Neyse filmimize dönelim… Wall-e seyredenlerde bir animasyon filmi nasıl bu kadar güzel yapılabilir dedirtiyor. “Animasyon filmi çocuklar içindir” gibi beni çok üzen bir zihniyetten kendinizi kurtarmanızı ve Wall-e hemen seyretmek için bir sinemaya koşmanızı şiddetle tavsiye ederim.

Yönetmenimiz daha önce bir çok sevilen animasyon filminde, yapımcı, yazar ve yönetmen olarak gördüğümüz Andrew Stanton. Bu filmler arasında hepimizin çok iyi bildiği, “Kayıp Balık Memo”, “Bir Böceğin Yaşamı” da var ve bu filmlerde Stanton’u yönetmen koltuğunda görüyoruz. Şu ana kadar yapılmış bütün ses getiren animasyon filmlerinde, Andrew Stanton’unun parmağını görebiliriz. Andrew Stanton’a animasyon dünyasına katıklarından dolayı teşekkür edip, biraz filmimizden bahsedelim.

Pixar gerçekten çok güzel bir iş çıkarmış. 700 yıllık öngürelebilen bir dünya geleceğini anlatabilecek, anca bu kadar şirin ve enteresan bir yaratık seçilebilirdi : “Robot”. Robotumuzun ismi Wall-e, kendisi çöpleri sıkıştırıp, daha az yer kaplamasını sağlıyor. Fakat Wall-e’i diğer robotlardan ayıran bir özellik var : Onun duyguları var. Dünya da çöpler ve bizim şirin robotumuzdan başka hiç kimse yok ama Wall-e çöpler arasından topladığı aletlerle kendine bir dünya yaratmış ve aşkı tanımış. Bir uzay istasyonda yaşayan insaların, dünyaya bir canlı bulabilmek için yolladığı Eve adlı robotla, bu tanıdığı aşk duygusunu içinde hissetmeye başlar ve hikaye gelişir… Film ile ilgili ilginç bir not ise çok az diyalog geçmesi daha çok robot sinyallerinden oluşan diyalogların var olması. Ama bu sinyaller hiç mi hiç seyirciyi rahatsız etmiyor, hatta çok da hoş geliyor kulağa. Gerçekten gidilip, seyredilmesi gereken bir film. Ayrıca imdb.com internet sitesi, en iyi 250 film sıralamasın da bir anda otuzunculuğa demir atan bir animasyon filmden söz ediyoruz. Hepinizi sinemalara çağırıp, dünyanın 700 yıl sonraki halini bir robotun gözünden görmeye davet ediyorum.

Son olarak, Pixar’a gerçekten çok teşekkürlerimi sunarım böyle önemli bir konuyu-dünynanın geleceği-, böyle bir hikaye ve bölesine şirin bir kahramanla anlatıkları için. Bu filmden sonra hayatınızda bazı şeyleri değiştirebilirsiniz. Mesala, sevgilinizin elinden tutup, sahilde bir koşuya çıkmak gibi.

The Bourne : Identity

Tür : Aksiyon / Macera

Yönetmen : Doug Liman

Oyuncular : Matt Demon, Franke Potente

Matt Demon, Jasone Bourne’ a hayat veriyor : Filmin yapımcılarının kullandığı bu sloganı, bu eleştiri yazısı giriş cümlesi olarak kullanmak, bir çok şeyi anlatmaya yeter sanırım. Ülkemizde 20 Eylül 2002 tarihinde gösterime giren, The Bourne : Identity, o dönemde aksiyon öğelerine ilgi duyanları fazlasıyla tatmin etmeye yeten bir film oldu ve çekilen devam filmleriyle, neredeyse bir kült olmaya yaklaştı denebilir. Son film olan, The Bourne : Ultimatum, bir çok sinemaseverin, sinemalara akın etmesine yol açtı. Serinin diğer filmlerine daha sonraki yazılarımda değineceğim.

Identity’e dönücek olursak, Matt Demon’un filme hayat kattığı gerçekten rahatça söylenebilir.

Ocean’s Eleven dan sonra bu filmle de kalitesini konuşturuyor Matt Demon. Aksiyondan uzak sahnelerde, Matt Demon’un oyunculuğu ile ayakta duruyor film. Yardımcı oyuncu konumunda bulunan Franke Potente(Marie), Matt Demon’un gölgesinde kalksada, filmde üstüne düşen görevi başarıyla yerine getiriyor. Daha önceleri, Go ve Swingers filmleriyle tanıdığımız Doug Liman’ında hakkını vermek gerekiyor tabiki. Aksiyon dalında ilk sınavında gerçekten güzel bir iş çıkardığını söylemek mümkün. Filmin kısaca konusuna değinicek olursak :

Bir İtalyan balıkçı teknesi, ölmek üzere bir adamı bularak kurtarır. Genç adam iyileştiğinde, ciddi bir hafıza kaybı geçirdiği farkedilir. Kim olduğunu ve o hale nasıl düştüğünü hatırlamamaktadır. Kim olduğunu araştırırken, bazı özel yetenekleri olduğunu farkeder. Yakın dövüş ve yabancı dillere inanılmaz yatkınlığı vardır. Marie adlı güzel kadının da yardımıyla kendisini öldürmeye çalışan suikastçilerden kaçarak kimliğini bulmaya çalışır.

Filmin konusundan da anlaşılacağı gibi filmin büyük bir bölümü sürekli bir gizem içersinde geçiyor. Bu da insanların ekrandan gözlerini ayırmamaları için başka bir sebep. Filmi seyrederken, James Bourne’un hayatı ile ilgili en ufak bir ayrıntıyı kaçırmamak istiyorsunuz. Kurgusal yöndende sorunlar yaşamayan film, harika aksiyon sahneleriyle birleşince, aksiyon severlere lezzetli bir ziyafet çıkmış diyebiliriz. Kısa sürede olsa yaşanan araba takip sahneleri insanın yüreğini ağzına getirmiyor değil. Ayrıca filmin beklenmedik bir sonla bittiğini söylemek de mümkün.

Sonuç olarak, aksiyon severlerin kesinlikle kaçırmaması gereken, sadece aksiyonla dolu olup, hikaye yönünden zayıf olan filmler arasından rahatlıkla sıyrılabilen, 114 dakikanın nasıl geçtiğini anlayamadığınız, bir seri başlangıç filmi, “The Bourne Identity”.

300

Türü: Savaş / Macera / Aksiyon / Çizgi roman

Yönetmen: Zack Snyder

Oyuncular: Gerard Butler, Lena Headey, Dominic West, David Wenham

Frank Millerin aynı isimli grafik romanından uyarlanan 300 Türkiye’de 16 Mart 2007 tarihinde gösterime girdi. Filmin Türü Savaş / Macera / Aksiyon / Çizgi Roman başlıkları altında incelenebilir. Aslında tam anlamıyla Fantastik-Kurgu ve Çizgi roman severlere yönelik bir film. Filmin yönetmenliği pek tecrübesi olmamasına karşı Zack Snyder yapıyor. Zack Snyder’ın 300 den önceki ve tek filmi olan Ölülerin Şafağı sinemaseverler tarafından pek beğenilmemişti. Hatta o filmden sonra 300 gibi büyük bir projenin yönetmenliğini alması bazı çevreler tarafından büyük şaşkınlıkla karşılandı. Filmin baş rolünde Kral Leonidas olarak Gerard Butler ı görüyoruz.

Aktörün kısa geçmişine bakacak olursak, 2004 yılında çekilmiş olan Phantom of the Opera filmindeki Phantom rolüyle gözümüze çarpıyor. 300’e dönüp, konusundan bahsetmek gerekirse; Pers Kralı Xerxes, zafer kazanmaya alışmış güçlü ordusunu yine kendinden emin bir eda ile Yunan Krallıkları üzerine yollar. Ne denli güçlü bir ordu ile karşı karşıya olduğunun farkında olan Sparta Kralı, Tanrıları savaşmaya ikna edemeyince en cesur 300 askerini toplayarak Thermopylae’de Perslerle savaşmaya gider. Çocukluklarından beri tamamen savaşçı olarak yetiştirilmiş olan bu 300 asker, hayatlarının en büyük mücadelesini vereceklerdir. Ölüm ne kadar kaçınılmaz olsa da, cesaretleri ve güçleri bunu yenmeye hazırdır. Büyük bir dirençle düşmana karşı koyarken bir yandan da, savaşmama kararı ile yanlış bir karar vermiş olan konseyin yanlışını anlayarak orduyu savaşa göndermesini bekleyeceklerdir.

Film de anlatılan Thermopylae savaşı gerçekte olmuştur. Fakat Frank Miller’in anlattığı biçimde gerçekleşmemiştir. Frank Miller romanında, gerçeklikten çok kendi yorumlarını üstün tutmuş ve olaya fantastik öğeler katmıştır. Filmi de sıradanlıktan uzaklaştıran budur. Gerçi, Film vizyona girdikten sonra, çoğu kişi : “ Doğu uygarlıklarını cahil, kültürsüz ve kötü gösterip, batı uygarlıklarını üstün tutuyor bu film.” Şeklinde bir çok eleştiri yaptı ama aslında Frank Miller’ın da değinmek istediği nokta budur. Filmde de olduğu gibi romanında sonunda geçen bir replikte “ Bugün Dünyayı mistisizm ve zorbalıktan kurtarıp, hayal edemeyeceğimiz güzellikte bir geleceğe yelken açıyoruz.” cümlesini kullanıyor ve şimdiki zamana baktığımızda batının neler yaptığına dikkat çekiyor. Aslında bu yapıta bir film ve çizgi roman gözünden bakıp bu konulara hiç girmemek lazım.

Filmin adından bu kadar bahsettirmesinin nedeni konusu değil sahip olduğu mükemmel görsel efektler ve müzikler. [PowerPoint sunumu]. Filmin neredeyse her karesinde gördüğünüz arka planlar tamamen bilgisayarlarla yapılmışlar. İleri teknoloji sayesinde bazı kostümler bile bilgisayarla yapılmış ve ilk defa yeşil ekran kullanılan filmler arasında olmasındadır. Asıl dikkat edilmesi gereken nokta ise gerçekten çok güzel bir uyarlama filmi olması. Filmin de nerdeyse her sahnenin aynısını aynı şekilde romanda görmek mümkün. Bu filmi bir başyapıt kılanda bu özelliği, gösterildiği yılda en iyi uyarlama filmi olarak Oscar alamaması da üzücü.
Daha nice böyle eserleri beyazperdede görme dilekleriyle.